Skip to content

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ κ. ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΠΑΝΤΟΥΛΑ

27/11/2010

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΜΙΛΗΤΗ :  Ο κ. Θεόδωρος Παντούλας είναι εκδότης του περιοδικού πολιτικής και πολιτισμού «manifesto» και γραμματέας της «Δημοκρατικής Αναγγέννησης».

Ακολουθεί το κείμενο της ομιλίας του στην εκδήλωση του ΒΗΜΑΤΟΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ στην Παλαιά Βουλή την 24/11/2010.

       Χωρίς να έχω ειδικές γνώσεις υποθέτω ότι υπήρχαν πιο αξιοπρεπείς και συμφέρουσες λύσεις από την προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ. Υποθέτω επίσης ότι κανένας –ή σχεδόν κανένας- δεν είναι ευτυχής από αυτή την προσφυγή.

Δεν είμαι όμως καθόλου –μα καθόλου– σίγουρος ότι αντιμετωπίζουμε το θέμα με σοβαρότητα. Εξηγούμαι. Ο λαϊκισμός της πολύχρωμης αντιπολίτευσης και της ανεύθυνης κυβέρνησης μπορεί είναι δωρεάν, εύηχος ενίοτε και βολικός για ορισμένους αλλά είναι επικίνδυνος για όλους μας.

Για την πάλαι ποτέ Αριστερά δεν θέλω να μιλήσω. Μπορεί πάντως να συγχαίρει τον εαυτό της επειδή ένα σιτεμένο πρωτοπαλίκαρο του Στέφανου Μάνου έγινε δήμαρχος Θεσσαλονίκης (το «σιτεμένος» αναφέρεται στην πολιτική διαδρομή του κ. Μπουτάρη κι όχι στην ηλικία του). Αυτή ήταν η επιλογή της κάποτε Αριστεράς. Ένας νεοφιλελεύθερος με σκουλαρίκι. Ας την χαίρονται την επιλογή τους αλλά ας ξέρουν τουλάχιστον ότι αυτό που εκπροσωπεί αυτή η επιλογή δεν είναι αριστερά –ούτε καν τραβεστί αριστερά.

Η Ν.Δ. (με την νέα ηγεσία και τα παμπάλαια υλικά της) παραμένει ανέξοδα κατά του Μνημονίου αλλά υπέρ της πολιτικής του! Και γι’ αυτό δεν μπορεί όχι να πείσει αλλά ούτε καν να εκφράσει μια διαμαρτυρία της προκοπής. Ακόμη και δικοί της άνθρωποι δείχνουν επιφύλαξη στην αντιπολιτευτική της επιπολαιότητα.

Το ΠΑΣΟΚ από την μεριά του καθησυχάζει (;) το σύμπαν, υποσχόμενο ότι ο δημόσιος τομέας θα μείνει … ως έχει! Είναι βεβαίως θέμα άλλης συζήτησης η αναξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι οι υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις της χώρας καθησυχάζονται επειδή δεν θα γίνουν απολύσεις στον δημόσιο τομέα!

Μα πείτε μου, υπάρχει έστω κι ένας πολίτης που να είναι ευχαριστημένος από την δημόσια διοίκηση; Υπάρχει έστω κι ένας που να μην βλέπει τις στρατιές των αργόμισθων που λυμαίνονται τον δημόσιο πλούτο ή υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι θα πρέπει το δημόσιο να εξακολουθήσει να στελεχώνεται από τις ατέλειωτες εφεδρείες των κομματικών μετριοτήτων;

Ακόμη και οι έντιμοι δημόσιοι υπάλληλοι –σε όλους τους κανόνες υπάρχουν εξαιρέσεις– δυσφορούν από την άδικη ταύτιση των υπηρεσιών τους με τις κομματικές γραφειοκρατίες.

«Να ιδιωτικοποιηθούν όλα» αποφαίνονται οι αφελείς μαζί με τους επίδοξους μεσάζοντες της εκποίησης. Ασφαλώς και δεν χρειάζεται να ιδιωτικοποιηθούν τα πάντα –και μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού– για να υπηρετήσουν τον πολίτη. Όταν κάτι νοσεί –όσο αλμπάνης και να είσαι– το θεραπεύεις, δεν το ακρωτηριάζεις. Ένας πολίτης που έχει οικονομικά προβλήματα –δηλαδή όλοι μας– δεν βγάζει στο σφυρί το πατρικό του. Συμμαζεύει τις δαπάνες του και βρίσκει μια δεύτερη δουλειά. Ειλικρινά δεν καταλαβαίνω την σπουδή να εκποιηθούν τα περιουσιακά στοιχεία του κράτους. Είμαστε φτωχοί κι εμείς επιλέγουμε να γίνουμε φτωχότεροι. Έλεος! Δεν ορθοποδεί κανείς χωρίς πόδια!

Βεβαίως η υπεράσπιση του δημοσίου πρέπει ν’ απελευθερωθεί από τα δεσμά της συνδικαλισμένης προνομίας. Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα έπρεπε να είναι υπηρέτες του Δημοσίου κι όχι της συντεχνίας τους. Αλλά  σε αυτή την κατεύθυνση της υπεράσπισης του δημοσίου χρειάζεται να μην αμνηστεύσουμε τους εαυτούς μας ως πολίτες. «Δεν τα φάγαμε όλοι μαζί» αλλά κάποιοι –διάολε– ήσαν ομοτράπεζοι του ορεξάτου κ. Πάγκαλου. Και δεν γίνεται να συμπαραταχθούμε μαζί τους. Δεν υποστηρίζω ότι το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι αλλά η κεφαλή οπωσδήποτε δεν είναι ασώματος. Διαφορετικό βεβαίως το βάρος γιατί η κεφαλή θέτει τους όρους του παιχνιδιού αλλά αυτό δεν απαλλάσσει ούτε τους συμπαίχτες ούτε τους θεατές, που εν χορώ αναφωνούν «θέλουμε την Ελλάδα μας πίσω».  Ποιά Ελλάδα ακριβώς; Την Ελλάδα-αγελάδα του πελατειακού κράτους, της γενικευμένης διαφθοράς, της συντεχνειακής αυθαιρεσίας, της αυθαίρετης δόμησης; Ε,  αυτή την Ελλάδα ας την πάρει όποιος θέλει. Αλλά την άλλη Ελλάδα, αυτή που μένει ανυπότακτη στο κομματικό παρακράτος που παριστάνει το κράτος, δεν την χαρίζουμε σε κανέναν.

Βεβαίως και με παρηγορεί το γεγονός ότι υπάρχει ένα μεγάλο μέρος του εκλογικού σώματος που απεγκλωβίζεται από τον παλαιοκομματισμό.

Θέλω όμως να προσέξουμε. Να μην πετάξουμε με τ’ απόνερα του παλαιοκομματισμού το βρέφος της πολιτικής. Η δικαιολογημένη απαξίωση του παλαιοκομματισμού δεν πρέπει να γίνει περιφρόνηση της πολιτικής. Η πολιτική παραμένει η μόνη δυνατότητα που έχουμε για να ορίσουμε τις ζωές μας. Όχι η μασκαράτα των κομματικών γραφειοκρατιών. Η πολιτική. Και αυτή δεν την διακονούν τα σημερινά κόμματα. Τα σημερινά κόμματα δεν είναι καν κόμματα. Δεν είναι καν παρέες. Είναι συντεχνίες ιδιωτικών συμφερόντων. Είναι συνασπισμοί μετριοτήτων. Κλεπτοκρατών και κλεπταποδόχων.

Θα θυμάστε όσοι δεν βλέπετε πολύ τηλεόραση την σχετικά πρόσφατη παραδοχή του αντιπροέδρου της σημερινής κυβέρνησης ότι είναι συνήθης πρακτική των πολιτικών να παίρνουν χωρίς απόδειξη χρήματα από επιχειρηματίες και να τα πηγαίνουν στο κόμμα! Σωστά θυμάστε κανένας εισαγγελέας και καμιά υπηρεσία οικονομικού ελέγχου δεν σκανδαλίστηκε!  Η λωποδυσία και η κλεπταποδοχή, προφανέστατα, δεν θεωρούνται αδικήματα από την Πολιτεία.

Νομίζω ότι υπάρχει ένα ξεκάθαρο έλλειμμα Δημοκρατίας. Μια διαστροφή της ίδιας της δημοκρατίας. Εκτός κι αν πρέπει να θεωρήσουμε λογικό ένας πρώην πρακτορίσκος να είναι ο πλουσιότερος άνθρωπος στην χώρα. Ένα μικρομεσαίο κομματικό στέλεχος να είναι μεγαλοτραπεζίτης. Κι όλος ο πολιτικός κόσμος να βαράει προσοχές στον κάθε ημιμαθή Καμπούρακη.

Τα δύσκολα είναι μπροστά μας. Κι εμείς είμαστε με την πλάτη στον τοίχο. Σε μια σπάνια στιγμή ειλικρίνιας ο πρωθυπουργός και διεθνούς εμβέλειας στοχαστής το ομολόγησε χωρίς τζιριτζάνζουλες: είμαστε περιορισμένης εθνικής κυριαρχίας. Οι Θράκες το γνωρίζουν ήδη. Θα το μάθουν κι οι κηφήνες των Αθηνών. Αλλά, μάλλον, θα είναι αργά.   Μέχρι τότε θα κοιταζόμαστε αμήχανοι -χωρίς ψωμί και χωρίς ουρανό.

Η Συντακτική Εθνοσυνέλευση, που εσχάτως προτείνεται ως λύση, μπορεί και να είναι μια κάποια λύση αλλά ποιοί και με ποιά κριτήρια θα γίνουν μέλη της; Δημοφιλής λ.χ. για την συντηρητική παράταξη είναι ο Ηλίας Ψινάκης. Θα επιλέξουμε να πολιτευθούμε με όρους θεαματικότητας ή με όρους φιλοπατρίας και πολιτικής επάρκειας; Δεν ρωτάω για να περάσει η ώρα. Ρωτάω γιατί δεν είναι διόλου ξεκάθαρο –παρά τις όψιμες πατριωτικές κορώνες– εάν θέλουμε να υπάρχει αυτό το κράτος.

Δεν εννοώ το κράτος – λάφυρο καμίας κομματικής μαφίας και κανενός προστάτη –ημεδαπού ή αλλοδαπού. Εννοώ το κράτος που προασπίζει την επιλογή μας να έχουμε βωμούς κι εστίες. Με λίγα λόγια και κατά την γνώμη μου, το πρόβλημα του μεταπολιτευτικού, κυρίως, ελληνισμού είναι ότι δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Γι’ αυτό δεν μπόρεσε να μοιραστεί τον πλούτο του. Γι’ αυτό και δεν μπορεί τώρα να μοιραστεί την φτώχεια του. Ιδιωτεύουμε μετά μαλακίας, ήτοι δεν μπορούμε να συνυπάρξουμε. Γι’ αυτό έχουμε πεντακάθαρα σπίτια και ρυπαρούς δημόσιους χώρους.

Δεν είμαι φυσικά εδώ για να σας υπενθυμίσω πόσο αχρείο είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας και όσοι το στηρίζουν ή το ανέχονται. Είμαι εδώ γιατί πιστεύω ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι και γιατί πιστεύω ότι υπάρχουν εκείνες οι μικρές δυνάμεις που μπορούν να υπηρετήσουν χωρίς ιδιοτέλεια την πατρίδα, οικοδομώντας και υπερασπίζοντας ένα διαφορετικό υπόδειγμα.

Είμαι εδώ γιατί η χώρα έχει τους ανθρώπινους, φυσικούς και ιστορικούς πόρους για να ακολουθήσει μιαν άλλη πορεία.

Στο διά ταύτα: Εάν δεν είμαστε ολότελα ανάπηροι ας συναντηθούμε. Κι ας βρούμε με υπευθυνότητα αυτές τις προτεραιότητες που μοιραζόμαστε. Κι ας αποφασίσουμε να υπηρετήσουμε ιδέες κι όχι εγωισμούς. Ας αποφασίσουμε να υπηρετήσουμε πολιτικές κι όχι σταδιοδρομίες.

Advertisements
No comments yet

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: